Wiktor Stryjewski pseud. "Cacko", 'Wyrwicz", "Zbyszko" (ur. 11 września 1916 w Żychowie w powiecie Sierpc, zm. 18 stycznia 1951 w więzieniu mokotowskim w Warszawie) - żołnierz AK i NSZ, dowódca oddziału bojowego 11. Grupy Operacyjnej NSZ (NZW).

Przed 1939 mieszkał w rodzinnej miejscowości, gdzie prowadził 27-hektarowe gospodarstwo. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 jako żołnierz 32. pp. W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem AK w Obwodzie Sierpc.

Po wkroczeniu wojsk sowieckich, od wiosny 1945 dowodził Służbą Ochrony Kolei w Sierpcu. W lutym 1946 zabił sowieckiego żołnierza, który gwałcił Polkę. Został za to aresztowany przez UB. Dzięki pomocy współpracującego z podziemiem funkcjonariusza resortu bezpieczeństwa zbiegł z aresztu. Ukrywał się w powiecie Sierpc, gdzie wstąpił do oddziału ROAK Obwodu "Mewa", dowodzonego przez Leona Ziółkowskiego "Lisa". Uczestniczył w wielu akcjach zbrojnych przeciw komunistycznemu aparatowi władzy, m.in. likwidując posterunki MO i urzędy gminne w Zawidzu, Strzegowie, Rościszewie, Łęgu, Skrwilnie, Lidzbarku (osobiście dowodził atakiem na posterunek MO), Gralewie. Awansowany do stopnia sierżanta.

Podczas amnestii 1947 wspólnie z por. Franciszkiem Majewskim "Słonym" odmówił wykonania rozkazu ujawnienia się. 12 lipca 1947 uczestniczył w walce z grupą operacyjną resortu bezpieczeństwa pod Okalewem pow. Rypin, w czasie której żołnierze z oddziału "Słonego" rozbili obławę UB, MO i ORMO (poległo wówczas 14 funkcjonariuszy). 11 października 1947 brał udział w starciu we wsi Chudzynek pow. Płock, gdzie osobiście zastrzelił Władysława Rypińskiego "Rypę", dowódcę PPR-owskiego "szwadronu śmierci" skrytobójczo mordującego członków PSL i byłych żołnierzy AK.

W październiku 1947 wszedł w skład 11. Grupy Operacyjnej NSZ. Objął wówczas dowództwo patrolu bojowego działającego w powiatach Płońsk, Płock i Sierpc. Uczestniczył m.in. w rozbiciu posterunku MO w Gralewie, akcji ekspropriacyjnej w Bieżuniu , w czasie której zabito 6 milicjantów, rozbrojeniu w leśniczówce Nowy Świat, pow. Brodnica, 5 milicjantów z Brodnicy, walce z grupą operacyjną UB i MO w Kamieniu Kotowym, pow. Lipno, w czasie której poległ jego brat Szczepan Stryjewski "Józef", akcji ekspropriacyjnej w Urzędzie Gminy w Staroźrebach, w czasie której zabito 3 członków PPR.

Z biegiem czasu, wobec nieustannie malejącego poparcia zmęczonego nieustannym stanem wojny społeczeństwa, działalność grupy Stryjewskiego coraz częściej kojarzona była ze zwykłymi aktami bandytyzmu. Oczywiście władze komunistyczne prowadziły nieustannie akcje propagandowe, aby obraz ten podtrzymać.

Bandycki charakter działalności Wiktora Stryjewskiego podkreśla jednakże również fakt, że nad jego likwidacją zastanawiał się dowódca Ruchu Oporu Armii Krajowej rejonu sierpeckiego, Józef Marcinkowski ps. Wybój.

Aresztowany 8 lutego 1949, po walce z 288-osobową grupą operacyjną KBW, UB i MO we wsi Gałki, pow. Płock. Po trwającym blisko półtora roku niezwykle okrutnym śledztwie został oskarżony m.in. o to, że: "w okresie od lutego 1946 do 8 lutego 1949 należał do nielegalnego związku NSZ mającego na celu przemocą obalenie obecnego ustroju w Polsce i na stanowisku początkowo członka, a ostatnio komendanta grup bojowych NSZ z terenu powiatów: Płock, Sierpc, i Rypin, posługiwał się ps.>>WyrwiczCackoZbyszko<< [...] wspólnie z innymi uzbrojony w broń palną dokonywał gwałtownych zamachów na funkcjonariuszy UB, MO, ORMO i KBW oraz członków PPR". Wyrokiem WSR w Warszawie w składzie: mjr Mieczysław Widaj - przewodniczący, Maksymilian Lewandowski i Antoni Hoffman - ławnicy, w obecności oskarżyciela ppłk. Jerzego Tramera, 3 lipca 1950 skazany został "trzydziestoośmiokrotnie na karę śmierci z pozbawieniem publicznych i obywatelskich praw honorowych na zawsze oraz z przepadkiem całego mienia".

Wyrok wykonano w więzieniu mokotowskim w warszawie 18 stycznia 1951 o godz. 20:20. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze "Na Łączce".

Miał czworo dzieci.