UE zaangażowała się zarówno polityczne, jak i finansowo w międzynarodową kampanię. Poza tym wspiera ogólny cel traktatu o zakazie stosowania min (konwencja ottawska), od czasu jego wejścia w życie w 1997 r.

Na realizację konwencji ottawskiej UE i jej państwa członkowskie przeznaczyły (w latach 2002-2009) 1,8 mld euro. W tym samym okresie około 44 kraje otrzymały z budżetu Unii łącznie ponad 300 mln euro na zmniejszenie zagrożenia, jakie stanowią miny przeciwpiechotne oraz na pomoc dla ich ofiar.

UE wspiera obecnie szereg projektów, m.in.:

• w Angoli - projekt, którego celem jest przywrócenie minimalnych standardów życiowych, jak również poprawa dostępu do obszarów, na których leżą miny i inne niewybuchy
• w Bośni i Hercegowinie - działania obejmują nadzór nad usuwaniem min, finansowanie sprzętu i szkolenia dla Mine Action Centre - krajowej organizacji koordynującej rozminowywanie kraju
• w Sri Lance - finansowane są programy dotyczące rozminowywania terenów, na które będzie można docelowo przesiedlić uchodźców z innych części kraju.

Poza tym UE wspiera działania edukacyjne dotyczące zagrożeń związanych z minami oraz programy pomocy dla ofiar.

Chociaż wiele krajów jest uzależnionych od długoterminowej pomocy, UE jest w stanie działać szybko na wypadek konfliktu i po jego zakończeniu, uczestnicząc w operacjach usuwania min lub zapewniając natychmiastową pomoc poszkodowanym.

Działania przeciwminowe należą do instrumentów pomocy zewnętrznej UE, a tym samym są zasadniczym elementem unijnej polityki w obszarze pomocy humanitarnej i na rzecz rozwoju. Od krajów otrzymujących pomoc oczekuje się, że przyznają priorytet działaniom przeciwminowym, co zagwarantuje, że główna odpowiedzialność za nie będzie spoczywać na władzach krajowych. Pozwoli to również osiagnąć długotrwałe rezultaty.